Wat is greenhushing?

Een nieuwe trend onder bedrijven die te maken hebben met klimaatrisico's, greenhushing betekent letterlijk "groene stilte". Deze praktijk houdt in dat een organisatie haar toezeggingen en acties op het gebied van duurzame ontwikkeling onderbelicht, of zelfs opzettelijk verbergt. Een paradox in een tijd waarin de ecologische transitie zich opwerpt als een wereldwijde prioriteit, en waarin spelers zoals Enerfip juist inzetten op de tegenovergestelde aanpak: volledige, onverbloemde transparantie, zowel over hun successen als over hun uitdagingen.

Greenhushing, wat is dat?

De term greenhushing deed zijn intrede in het vocabulaire van duurzame ontwikkeling begin jaren 2020, met name gepopulariseerd door een South Pole report gepubliceerd in 2022.

Concreet, wat is greenhushing? Het is een praktijk van non-communicatie. Bedrijven die deze strategie hanteren, kiezen ervoor om hun positieve milieuacties en -beleid te bagatelliseren of te verhullen. Greenhushing betekent dus het niet uitlichten van ecologische initiatieven om te voorkomen dat er aandacht op wordt gevestigd, vaak uit angst voor kritiek of een bewuste onwil om duurzame ontwikkeling te promoten.

Hoe manifesteert greenhushing zich? Er bestaan verschillende benaderingen om te voorkomen dat een groene strategie wordt getoond. Naast het minimaliseren van de reikwijdte van hun milieuverplichtingen in officiële communicatie, kunnen bedrijven zich ook onthouden van openbare verklaringen over onderwerpen die verband houden met klimaat of biodiversiteit. Natuurlijk zijn dit slechts enkele voorbeelden van de vele. Het niet publiceren van een CSR (Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen) rapport, of ervoor kiezen om niet te communiceren op sociale media en andere communicatiekanalen over deze kwesties, zijn ook tekenen van een verontrustende stilte.

Waarom kiezen bedrijven ervoor om te zwijgen?

Als u zich ook afvraagt waarom bedrijven liever stil blijven dan hun milieubeleid te benadrukken, dan zijn hier enkele antwoorden.

• Angst voor greenwashing: de intensivering van het toezicht door regelgevende instanties en juridische procedures met betrekking tot misleidende milieuclaims heeft bezorgdheid gezaaid. Het resultaat? In plaats van het risico te lopen beschuldigd te worden van greenwashing, verkiezen sommigen helemaal niets te zeggen.
• Druk van belanghebbenden: een onvervulde belofte, een gemiste doelstelling of communicatie die als onvoldoende wordt beschouwd, kan snel uitmonden in een schandaal. Stilte lijkt dan een veiligere optie dan transparantie.
• Het backlash-fenomeen: in een gepolariseerde politieke en sociale context zijn bepaalde milieukwesties splijtzwammen geworden. Om negatieve reacties van investeerders of consumenten die zich verzetten tegen dit beleid te vermijden, kiezen sommigen ervoor om milieu- en ecologische waarden terzijde te schuiven.
• De complexiteit van verbintenissen: het stellen van geloofwaardige en meetbare klimaatdoelstellingen is technisch moeilijk. Sommige organisaties kiezen ervoor zich niet publiekelijk bloot te stellen totdat ze zekerheid hebben over hun vermogen om die doelstellingen te halen.

‍

De gevaren van greenhushing

Hoewel voorzichtigheid legitiem kan lijken, greenhushing is niet zonder gevolgen, zowel voor de bedrijven zelf als voor de samenleving als geheel.

Voor de ecologische transitie berooft de stilte van veel economische spelers het ecosysteem van inspirerende voorbeelden. Best practices worden niet gedeeld, innovaties blijven onder de radar en collectieve dynamiek komt moeizaam tot stand.

Lees verder: Enerfip, van nature betrokken

Hoe kan het worden aangepakt?

Tussen de angst om het verkeerde te zeggen en het risico om helemaal niets te zeggen, blijft het smalle pad van toegewijde transparantie het meest integere. Want in de strijd tegen klimaatverandering is stilte nooit neutraal.

De oplossing voor greenhushing ligt in een cultuur van verantwoorde transparantie. Het gaat niet om het doen van onmogelijke beloften, maar om het eerlijk communiceren van vooruitgang, moeilijkheden en tussentijdse doelen. Dit is het model dat Enerfip nastreeft. Naast het publiceren van een jaarlijks impactrapport dat concreet verantwoording aflegt over vermeden tonnen CO2, onze projecten en onze vrijwilligersinitiatieven, heeft Enerfip ook een interne MVO-commissie opgericht. Het doel? Om teams het hele jaar door bewust te maken van milieu-, sociale en governance-kwesties. Bij Enerfip is betrokkenheid niet zomaar een woord; het is een principe dat in ons DNA verankerd is. Onze wil om morgen te veranderen stopt niet bij externe communicatie: het begint van binnenuit.